Perküsyon çalgılarında tını çeşitliliği, çalgının kendisinden çok icracının elinden gelir. Aynı çalgıdan çıkarılabilecek ses sayısı, çoğu öğrencinin tahmininden fazladır.
Birinci değişken bölgedir. Yüzeyin merkezi, orta bölgesi ve kenarı farklı frekansları öne çıkarır; merkez pes ve boğuk, kenar ince ve tok duyulur.
İkinci değişken temas alanıdır. Avuçla yapılan geniş temas pes ve yayılmış bir ses, parmak uçlarıyla yapılan dar temas ince ve net bir ses verir.
Üçüncü değişken süredir. El yüzeyde bırakıldığında ses kesilir ve kapalı bir ton oluşur; hemen kaldırıldığında ses serbestçe sürer. Bu ikisi kalıpların temel taşlarıdır.
Dördüncü değişken kuvvettir; ancak kuvvet yalnız ses düzeyini değil tınıyı da değiştirir. Kuvvetli vuruşlarda üst frekanslar öne çıkar.
Beşinci değişken çalgının kendisidir: deri gerginliği, gövde derinliği ve malzeme.
Bu değişkenler tanındığında, tek bir çalgıyla çok katmanlı bir doku kurmak mümkün olur.
Ton çalışmasında yöntem basittir: aynı kalıp, farklı bölgelerde ve farklı temaslarla tekrarlanır.
Derslerimizde tını çalışması kalıpların içinde yürütülür.